آل کرت از لغت نامه دهخدا
آل کرت .[ل ِ ک َ ] (اِخ) طبقه ای از ملوک شرق ایران از نژاد غوریان، که از 643 تا 791 هـ . ق. حکومت رانده اند و پایتخت آنان «هرات» بود. سرسلسله این دودمان «شمس الدین محمد» دخترزاده ملک رکن الدین، و او به زمان جدّ خویش رکن الدین یکی از سران سپاه و از مقربین چنگیز بود (643 ــ 676)، و پس از او رکن الدین کهین پسر شمس الدین محمد به جای او نشست (677 ــ 705)، و بعد از رکن الدین کهین پسر او فخرالدین به مقام پدر رسید (705 ــ 706). چهارمین فرمانروای این سلسله غیاث الدین پسر فخرالدین است (707 ــ 729)، و پنجمین آنان شمس الدین محمد (729 ــ 730)، ششمین ملک حافظ (730 ــ 732)، و هفتمین این دوده معزالدین حسین است (732 ــ 771)، و پس از او پسرش غیاث الدین جای پدر گرفت (771 ــ 783)، و او را امیرتیمور گورکان مغلوب کرده و با پسر به ماوراءالنهر فرستاد و در آنجا در 787 به امر او به قتل رسیدند و سلسله آل کرت منقرض گردید.
اَلنَّـاسُ ثَلاثَةٌ: فَعَـالِمٌ رَبَّـانِـیٌّ، وَ مُتَعَلِّـمٌ عَلَـی سَبِیلِ نَـجَاةٍ، وَ هَـمَجٌ رَعَـاعٌ أَتبَـاعُ کُلِّ نَاعِـقِ، یَمِیلُونَ مَع کُلِّ رِیح، لَم یَستَضِـیئُوا بِنُورِ العِلمِ، وَ لَم یَلجَأوا إِلَی رُکنٍ وَثِیـقٍ. أمیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیه السلام.