تعدادی از منابع عصر سلاجقه
یک ــ) تفضیل الاتراک علی سائر الاجناد: منبع درجه یک سلجوقیان است. نویسندۀ آن «ابن حسّول» وزیر دیوان انشای سلطان طغرل سلجوقی است. (أبو العلاء محمد بن علی إبن حسول)
دو ــ) تورک فتوحاتی: اثر «پروفسور شرف الدین یالتقیه [یالتکایا]».
سه ــ) زبدة النصرة و نخبة العصرة: نوشته فتح بن علی بنداری اصفهانی. توسط آقای محمّدحسین جلیلی به نام «تاریخ سلسلۀ سلجوقی» ترجمه شده.
چهار ــ) عقد الجمان في تاريخ أهل الزمان: نوشتۀ بدرالدين محمود العيني.
پنج ــ) راحة الصدور و آیة السرور ــ فى تاريخ الدولة السلجوقية: نوشتۀ نجم الدین ابی بکر محمد بن علی بن سلیمان راوندی یا به اختصار: «سلیمان راوندی».
شش ــ) سیرالملوک یا سیاست نامه: خواجه نظام الملک توسی.
هفت ــ) وصایا: خواجه نظام الملک توسی.
هشت ــ) سلجوقنامه: امام ظهیرالدین نیشابوری. و این شخص اولین کسی است که از تهران نام برده است: «سلجوقیان بر در ده طهران ظاهر شدند.»
نه ــ) ذیل سلجوقنامه: ابوحامد محمّد بن ابراهیم.
ده ــ) روضة الصفا: اثر میرخواند. نویسندۀ این کتاب به کتاب «ملک نامه» دسترسی داشته و از آن در تألیف کتاب خود بهره برده.
یازده ــ) تاریخ المختصر الدول: اثر ابوالفرج گریگوریوس بارهبرائوس یا اختصاراً «ابن عبری»، که عرب سُریانی بود. عالی ترین منبع هست؛ هم برای دورۀ مغول و هم برای عصر سلجوقیان.
اَلنَّـاسُ ثَلاثَةٌ: فَعَـالِمٌ رَبَّـانِـیٌّ، وَ مُتَعَلِّـمٌ عَلَـی سَبِیلِ نَـجَاةٍ، وَ هَـمَجٌ رَعَـاعٌ أَتبَـاعُ کُلِّ نَاعِـقِ، یَمِیلُونَ مَع کُلِّ رِیح، لَم یَستَضِـیئُوا بِنُورِ العِلمِ، وَ لَم یَلجَأوا إِلَی رُکنٍ وَثِیـقٍ. أمیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیه السلام.