یک ــ) تفضیل الاتراک علی سائر الاجناد: منبع درجه یک سلجوقیان است. نویسندۀ آن «ابن حسّول» وزیر دیوان انشای سلطان طغرل سلجوقی است. (أبو العلاء محمد بن علی إبن حسول)

دو ــ) تورک فتوحاتی: اثر «پروفسور شرف الدین یالتقیه [یالتکایا]».

سه ــ) زبدة النصرة و نخبة العصرة: نوشته فتح بن علی بنداری اصفهانی. توسط آقای محمّدحسین جلیلی به نام «تاریخ سلسلۀ سلجوقی» ترجمه شده.

چهار ــ) عقد الجمان في تاريخ أهل الزمان: نوشتۀ بدرالدين محمود العيني.

پنج ــ) راحة الصدور و آیة السرور ــ فى تاريخ الدولة السلجوقية:  نوشتۀ نجم الدین ابی بکر محمد بن علی بن سلیمان راوندی یا به اختصار: «سلیمان راوندی».

شش ــ) سیرالملوک یا سیاست نامه: خواجه نظام الملک توسی.

هفت ــ) وصایا: خواجه نظام الملک توسی.

هشت ــ) سلجوقنامه: امام ظهیرالدین نیشابوری. و این شخص اولین کسی است که از تهران نام برده است: «سلجوقیان بر در ده طهران ظاهر شدند.»

نه ــ) ذیل سلجوقنامه: ابوحامد محمّد بن ابراهیم.

ده ــ) روضة الصفا: اثر میرخواند. نویسندۀ این کتاب به کتاب «ملک نامه» دسترسی داشته و از آن در تألیف کتاب خود بهره برده.

یازده ــ) تاریخ المختصر الدول: اثر ابوالفرج گریگوریوس بارهبرائوس یا اختصاراً «ابن عبری»، که عرب سُریانی بود. عالی ترین منبع هست؛ هم برای دورۀ مغول و هم برای عصر سلجوقیان.