با روی کار آمدن «هانری چهارم» یا «هانری دو ناوار» (هانری اهل ناوار، مثل اینکه ما می گوییم عباس قمی یا محمد قزوینی) در سال 1598 میلادی، سلسله «بوربون» ها در فرانسه تأسیس شد.

هانری دو ناوار با صدور فرمانی معروف به «فرمان نانت» که حاکی از آزادی پروتستانهای فرانسوی بود، به اختلافات مذهبی فرانسه خاتمه داد. او توسط یک کاتولیک متعصب ترور شد.

در زمان او فرانسویان «کانادا» و «کبک» را کشف (شناسایی) کردند.

بعد از هانری چهارم، لویی سیزدهم شاه شد. وزیر او «ریشیلیو» بود که فرانسه را قدرتمند کرد.

بعد از او، «لویی چهاردهم» شاه شد که خود را «خورشید شاه = The Sun King» می خواند. وزیر این پادشاه هم، «مازارن»، آدم باکفایتی بود. وزیر دارایی اش «کلبر» هم لایق بود. این شد که قرن هفدهم در اروپا، قرن لویی چهاردهم شد؛ که سلطنت طولانی مدتی هم داشت.

در عهد لویی چهاردهم، «کاوالیه دو لا سال» از مصب رودخانه اوهایو تا رودخانه می سی سی پی و مسیر آن تا خلیج مکزیک را پیمود و این سرزمین را به افتخار او و به نام او، «لوئیزیانا» نامید و شهر «گل» را بنا کرد.

در سال 1626 میلادی، فرانسویان به آفریقای غربی رفتند و «سنگال» را گرفتند و از آنجا برده به آمریکا فرستادند (تجارت برده).

در سال 1660 میلادی، و در زمان کلبر (مسؤول امور دارایی لویی چهاردهم) کمپانی هند شرقی فرانسه با 15 میلیون فرانک سهام ایجاد شد.

در سال 1686 میلادی، لویی چهاردهم رسماً جزیره ماداگاسکار را در اقیانوس هند تصرف کرد.

در سال 1715 میلادی، فرانسوی ها «جزیره موریس» را از هلندی ها گرفتند و آن را جزیره فرانسه نامیدند.

در عصر لویی چهاردهم سفرایی بین دربار وی و «شاه سلطان حسین صفوی» مبادله شد.

توجه نکردن به سیاست های استعماری در عصر لویی پانزدهم سبب شد که بسیاری از مستعمرات فرانسه در شرق و غرب از دستش به در رود.

فرانسه 18 میلیون جمعیت داشت که 70 تا 80 هزار نفر از این جمعیت را به مستعمرات فرستاد؛ اما انگلستان 3.5 تا 4 میلیون نفر جمعیت داشت که یک میلیون و دویست تا یک میلیون و سیصد هزار نفر از ایشان را به عنوان مهاجر به مستعمرات فرستاد.

در جنگ های هفت ساله، انگلستان، تمامی مستعمرات فرانسه را از لویی پانزدهم ستاند.