به دنبال توافق حاصله در دسامبر 1989م برای وحدت بین دو یمن، در تاریخ 22 ماه مه 1990م، «جمهوری عربی یمن» (یمن شمالی) و «جمهوری خلق دموکراتیک یمن» (یمن جنوبی) با یکدیگر متحد شدند و نام «جمهوری یمن» را برای خود برگزیدند.

دین رسمی مردم یمن اسلام است. مسلمانان، اکثریت جمعیت کشور را تشکیل می دهند و سایر ادیان نیز پیروان اندکی دارند. فرقه ی زیدیه و شیعه ی اثناعشری در حدود شش میلیون نفر جمعیت دارند که درصد بالایی از جمعیت این کشور را تشکیل می دهند.

سنی ها معمولاً در جنوب کشور یمن زندگی می کنند؛ اما شیعیان زیدی در شمال و مرکز این کشور به سر می برند و شیعیان جعفری و اسماعیلی نیز در مرکز کشور در شهرهای صنعا و مأرب زندگی می کنند.

علی عبداللّه صالح، رئیس جمهور سابق یمن، یک نظامی بود که بیش از 30 سال این سمت را در اختیار داشت. در دوره ی حکومت او دولت یمن به شدت با شیعیان این کشور تقابل داشت و بارها با ایشان وارد درگیری نظامی شده بود که به کشتار وسیع شیعیان و آوارگی و بی خانمانی جمعیت کثیری از ایشان منجر شده بود. سکوت مجامع مدعی حقوق بشر نیز در این باره بسیار عجیب بوده، چرا که آنها عامداً و عاملاً چشم خود را بر قتل عام شیعیان توسط دولت نظامی یمن بسته بودند (و باز هم بسته اند).

عجیب تر از آن خاموشی و انفعال کشورهای اسلامی بود (و هست) که هیچ عکس العملی در قبال این فجایع از خود نشان ندادند (و نمی دهند) و دولت یمن با آسودگی خاطر به اقدامات غیرانسانی، بلکه ددمنشانه ی خود ادامه داد.

قبایل یمنی برای نخستین بار (در نیمه ی دوم قرن سوم هجری) توانستند حکومتی زیدی را در مناطق شمالی یمن تأسیس نمایند که یازده قرن پایدار بود.

در حال حاضر (حدود سال 1388 هجری شمسی)، اکثریت جمعیت 20 میلیونی کشور یمن (65 تا 70 درصد) اهل تسنن شافعی هستند که در استان های مرکزی و جنوبی زندگی می کنند و بقیه ی آنان (بیش از 30 درصد جمعیت یمن) شیعیان زیدی می باشند که بیشتر در استان های شمالی حضور دارند و جمعی هم اسماعیلی هستند که به «مکارمه» شناخته می شوند و در مناطق حراز، صعفان و همدان اند.

تا قبل از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، شیعیان دوازده امامی در یمن اندک بودند، اما به برکت انقلاب اسلامی در ایران، جهشی در این زمینه پیدا شد. گرچه آمار دقیقی از شیعیان امامیه ی یمن در دست نیست، اما برخی، جمعیت ایشان را دهها هزار تن یاد کرده اند. حتی بعضی آمار آنان را بیش از دویست هزار نفر برآورد کرده اند که در میان آنها بسیاری از نخبگان، اساتید دانشگاه ها، روحانیان و دیگر برجستگان یمن وجود دارند و عمدتاً در استان های صنعا، عدن، مأرب، صعده و ذمار زندگی می کنند.

از کتاب: «داستان غریبان (شیعیان یمن)». چاپ اوّل، انتشارات بین الحرمین، قم، 1388