بر اساس عقیدۀ شیعه، امام باید از طرف خدا انتخاب شود و به منظور ابلاغ به مردم، به پیامبر معرفی گردد. از این امر به نص یا تنصیص [تعیین] تعبیر می شود. شیعه، وصایت و نص را ملاک تعیین امام می داند و منـــکر اصل شـورا و بیـعت در تعیین امام است. در حالی که اهل سنّت، شورا و بیعت را، دو ملاک تعیین امام می دانند و منـــکر وصایت و نص پیامبر (ص) بر امامت و جانشینی پس از او هستند. روایاتی که بر انتصاب و تنصیصی بودن امامت و ولایت اهل بیت (ع) دلالت می کنند، بسیارند.

و اما حدیث وصایت:

حدیث مشهور به «حدیث وصایت» که ابوذر رحمة الله علیه در زمان عثمان در مسجد رسول خدا (ص) می نشست و این حدیث را بر مردم بازخوانی می کرد. [و چنین کارها باعث شد که به ربذه تبعید شود و در غربت بمیرد]:

«لکل نبیٍ وصیٌ و وارثٌ و انَّ علیـــاً وصیّی و وارثی»