Abdulhamid II 

سی و چهارمین سلطان و خلیفه امپراتوری اسلامی عثمانی بود که از ۳۱ اوت ۱۸۷۶ تا ۲۷ آوریل ۱۹۰۹ در قلمرو عثمانی حکومت کرد.

سلطان عبدالحمید دوم آخرین سلطان قدرتمند از سلسله سلاطین امپراتوری عثمانی بود. او به فکر ایجاد تحول در مملکتش افتاد، اما گویی اندکی دیر شده بود. او داعیه اسلام خواهی داشت و تحت همین ادعا خواست مسلمین را متحد کند و گریبان آنها را از چنگال دول استعمارگر غرب درآورد، اما مکر صلیبیون قوی و تدبیر مسلمین ضعیف بود. این بود که ترکچی ها او را عزل کردند و هر آنچه را که مطلوب استعمارگران (بخصوص انگلیس) بود، به اجرا درآوردند. غربی ها از سر غیض و حرص در کتب و متون تاریخی شان او را «ملعون» می نامند که نشان می دهد چقدر از دست او و برنامه هایش عصبانی و متنفر بودند.

تاریخدان شهیر معاصر جناب حجت الاسلام والمسلمین رسول جعفریان ـ ادام الله ظله العالی ـ در کتاب ارزشمند «دولت عثمانی از اقتدار تا انحلال» (که ترجمه ای است با اضافاتی از ایشان) معتقد است که سلطان عبدالحمید دوم تاج و تخت خود را در راه دفاع از فلسطین و ارض قدس از دست داد. او می گوید که صهیونیست ها به رهبری تئودور هرتزل کوشیدند به هر نحو ممکن عبدالحمید دوم را تطمیع کنند، اما چون در نیل به مقصود شکست خوردند، آن کردند که تاریخ معمولا نمی نویسد!

بعد از او دو نفر دیگر هم به سلطنت رسیدند که البته تقریبا از خود اختیاری نداشتند. سلسله عثمانی به سال ۱۹۲۳ به دست یک دونمه (یهودی که ظاهرا به اسلام گرویده) به نام مصطفی کمال پاشا از سرزمین سالونیک (مرکز تجمع دونمه ها) منقرض شد و حکومت لائیک جایگزین آن گردید.